Mirt zwyczajny

Dawna legenda głosi, że Adam, uciekając z raju, zabrał ze sobà gałązkę mirtu na szczęście. Według innej legendy został on wygnany z Edenu, ponieważ zerwał taką gałązkę z rajskiej altany, kiedy wyznał miłość Ewie. Według greckiego mitu Myrrha – matka Adonisa – została zamieniona przez bogów w pachnący krzew mirtowy, aby uchronić ją przed gniewem surowego ojca.

Starożytni Grecy i Rzymianie strzegli mirtu niczym bezcennego skarbu. Uważali go za symbol płodności i powodzenia w interesach. Nic dziwnego, że głowę Wenus, kiedy Parys wręczał jej złote jabłko z napisem „dla najpiękniejszej”, zdobił wianek z gałązek tej rośliny.

Od wieków każda panna młoda obowiązkowo musiała mieć na głowie wianek mirtowy, symbolizujący miłość, wierność i piękno. Jeszcze obecnie, choć już w niewielu klasztorach na świecie, istnieje zwyczaj, aby każda siostra zakonna, składając tzw. śluby wieczyste, okrywała głowę mirtowym wiankiem.

Mirtem dekorowano również gromnice, ołtarze i święte obrazy. Z kwiatków i jagód tego krzewu wyrabiano jeden z najstarszych na świecie kosmetyków – pachnącą wodę anielską.

Mirt zwyczajny to wiecznie zielony krzew, którego ojczyzną są rejony Morza Śródziemnego, gdzie osiąga wysokość od 2,5 m do 3 m. W naszych warunkach klimatycznych jest rośliną uprawianą w doniczkach. W uprawie domowej osiąga wysokość 0,5 m. Ma skórzaste, ciemnozielone, jajowate, błyszczące liście i białe, drobne, bardzo przyjemnie pachnące kwiatki, zakwitające pojedynczo w kątach liści. Owockami są jadalne, ciemnogranatowe, prawie czarne jagody wielkości grochu o korzenno-słodkawym smaku.

Mirt uprawiany w doniczkach lubi dużo słońca i nie znosi przeciągów, zwłaszcza wiosną. Najlepiej rośnie na podłożu próchniczym i przewiewnym o odczynie kwaśnym lub lekko kwaśnym. Niewskazane jest natomiast podłoże wapienne, bo pod jego wp∏ywem liście jaśnieją i szybko żółkną.

Kilkuletni mirt po przesadzeniu zwykle gorzej się przyjmuje i dlatego lepiej sadzić go wcześniej do większych doniczek. Co 4-5 tygodni warto go zasilać nawozem. Od połowy grudnia do końca stycznia mirt przechodzi okres zimowego spoczynku i wtedy należy go umieszczać w widnych, ale chłodniejszych pomieszczeniach. W lecie doniczki z mirtem można postawić na zacisznym i nasłonecznionym balkonie, w ogrodzie lub na działce.

W lecznictwie i kosmetyce

W lecznictwie używa się listków mirtu (Folium Myrti), które po roztarciu wydzielają charakterystyczny kamforowo-żywiczny zapach. Zawierają one znaczne ilości garbników, związki goryczowe, żywice oraz olejek eteryczny. Frakcja olejku nazywana kamforą mirtenolową zawiera głównie cyneol.

Wyciągi z liści działają ściągająco. Zwiększają także wydzielanie śluzu w górnych drogach oddechowych, zwłaszcza w tchawicy i w oskrzelach, co ułatwia jego odkrztuszanie. Używa się ich przy leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, zwłaszcza stanów zapalnych oskrzeli. W homeopatii

Partnerzy:

Oficjalna strona magazynu "Natura i Ty" wydawanego przez Centrum "REA" od 2008 roku.
Wydawca Centrum "REA" Rena Marciniak-Kosmowska. All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie i powielanie treści lub/i grafiki zawartej w tym serwisie bez zgody autora serwisu jest zabronione i chronione prawem.