Kochana Naturo!

Parę lat temu zaczęłam mieć jakieś dziwne kłopoty ze skórą stóp między palcami. Najpierw swędziała, potem piekła i jakby złaziła. W końcu poszłam do dermatologa. Wizyta przebiegła cokolwiek humorystycznie. Facet oglądał moje stopy i nucił. Słowo daję, śpiewał idiotyczną piosenkę: „...grzybek tu, grzybek tam, ty go nie masz, ja go mam”. Nagle przerwał ten popis i powiedział: „Nie! Ja go nie mam, pani go ma”.  W pierwszej chwili pomyślałam, że zwariował, ale okazało się, że wiedział, co mówi. Faktycznie odkrył u mnie grzybka, gorzej, całą ich kolonię! Czyli po prostu grzybicę. I to zaawansowaną! Poczułam się głupio. Przecież dbam o higienę, myję nogi… Dowiedziałam się, że to niekoniecznie moja wina – to świństwo jest okropnie zaraźliwe. Mogłam je podłapać choćby na basenie. Dermatolog przepisał mi leki i w ciągu 3 miesięcy pozbyłam się problemu. Przynajmniej tak mi się zdawało… Bo to draństwo wróciło! I nie wiem, czy było niedoleczone, czy też zaraziłam się ponownie. Bo o higienę stóp od czasu tamtego pierwszego razu dbałam po maniacku. Czy jest jakiś sposób, by się tego pozbyć na dobre?

                                     Pozdrawiam

                                     Marianna Chmielnik

Co roku już od kwietnia zamiast cieszyć się wiosną, czuję się paskudnie. Kiedyś tak nie cierpiałam, katar pojawiał się i znikał, sądziłam, że to przeziębienie. Teraz, odkąd mieszkam i pracuję w stolicy, już wiem, że mam katar sienny. Biorę leki, które pomagają, ale na krótko. Zresztą nie znoszę prochów i innej chemii. Słyszałam, że alergię może złagodzić odpowiednia dieta. Pewnie to by się przydało, bo przyznaję, że z braku czasu często jem gotowe potrawy i fast foody. Chętnie dowiedziałabym się też, czy są jakieś naturalne metody walki z tą plagą cywilizacyjną?

Pracuję jako księgowa. Martwi mnie, że coraz częściej trudno mi się skupić, a przecież nie mogę popełniać błędów. Zauważyłam też, że nawet podczas banalnych rozmów nie mogę trzymać się jednego tematu, ciągle coś mnie rozprasza. Martwię się też o córkę studentkę, która także często bywa rozkojarzona, a przecież wkrótce czeka ją sesja egzaminacyjna. Boję się, że może sięgnąć po jakieś dopalacze. To mnie stresuje, czasem długo nie mogę zasnąć, co następnego dnia ma fatalne skutki, np. zapominam o ważnych sprawach. Co zrobić, żeby pomóc i córce, i sobie?